Mijn verloftraject zou starten, maar toen kwam Corona om de hoek kijken

Weblog

Een domper voor Karel; hij zou een aantal maanden geleden voor het eerst op begeleid verlof mogen, maar nog voordat hij een stap buiten de inrichting kon zetten, gooide Corona roet in het eten. Onlangs is het verlof langzaamaan weer opgestart en mocht Karel eindelijk naar buiten. We vroegen hem én pedagogisch medewerker Casper hoe zij het verlof in de 1,5 meter samenleving ervaarden.

Resocialiseren

Casper is sinds oktober 2019 werkzaam als pedagogisch medewerker op de langverblijfafdeling waar o.a. Karel verblijft. Karel is 20 jaar oud en zit nu 13 maanden in Den Hey-Acker. Hij vertelt hoe zijn verloftraject vertraging opliep door Corona. “Toen een aantal weken geleden het verlof weer opgestart werd, ben ik een aantal keer op begeleid verlof geweest. Een rondje in het centrum van Breda, ergens een hapje eten en een bezoekje aan mijn ouders. De opzet is om te resocialiseren. Ik zat bijna een jaar vast toen mijn verloftraject werd opgestart, in dat jaar heb ik dus geen één keer de maatschappij buiten de muren van de inrichting gezien. Die eerste keer was echt wel wennen, het verschil met binnen en buiten is zó groot. Hierbinnen ben je continu afhankelijk van de groepsleiding, je behandelcoördinator en het afdelingshoofd. Daar heb ik soms wel wat moeite mee, ondanks dat ik weet dat het erbij hoort.”

Niet alleen Karel is onlangs voor het eerst op verlof geweest, ook voor Casper was het begeleiden van een verlof iets nieuws. Een aantal weken geleden heeft hij zijn training succesvol afgerond en mocht ook hij dus officieel voor het eerst een verlof begeleiden. “Dat was ook meteen anders dan hoe het normaal zou gaan; het was niet alleen de begeleiding van verlof; we moesten natuurlijk ook rekening houden met het houden van die welbekende 1,5 meter. Uiteindelijk is het hartstikke goed verlopen en mag Karel binnenkort ook op semi-begeleid verlof naar huis”.


De 1,5 meter samenleving

Karel vond het jammer dat zijn verloftraject werd uitgesteld, maar ging niet bij de pakken neer zitten. “Echt een grote teleurstelling was het niet, maar ik baalde wel dat hiermee mijn uiteindelijke onbegeleid verlof naar huis ook werd uitgesteld.” Casper vult aan: “Voor Karel was het minder erg, omdat hij –als alles voorspoedig blijft verlopen- binnenkort vrijkomt. Maar voor andere jongens hierbinnen die bijvoorbeeld een PIJ-maatregel opgelegd hebben gekregen, was de domper vele malen groter. Dan is het niet alleen jammer dat ze niet naar buiten mogen, maar daardoor duurt het hele traject misschien ook wel langer waardoor er een kans is dat ze langer vast blijven zitten. Om ze tijdens deze periode toch enigszins voor te bereiden, zijn we met de jongeren in gesprek gegaan om ze enerzijds voor te bereiden op hoe het er buiten uitziet. Dingen die normaal gesproken vanzelfsprekend zijn, zijn dat nu niet meer. Zoals verplicht boodschappen doen met een karretje. Anderzijds is ook heel belangrijk om met ze in gesprek te gaan over de maatregelen die door Corona binnen de inrichting gelden. Bezoek werd opgeschort, er mocht niet meer (gezamenlijk) gesport worden en het reguliere dagprogramma werd noodgedwongen omgegooid. Dat heeft toch wel wat impact gehad op de jongens en dan is het belangrijk om het gesprek aan te blijven gaan. Gelukkig is er nu weer een normaal dagprogramma met onderwijs en sport, mogen de jongens met een verlofstatus nu weer op verlof en is bezoek ook weer welkom.”

En nu aan het werk

Karel heeft dus een positief vooruitzicht; over een maand komt hij namelijk officieel vrij. Als we hem vragen of hij vertrouwen heeft in de toekomst, is hij hier heel duidelijk in. “Ja, ik weet dat het van mezelf afhangt. De toekomst ziet er goed uit, daar heb ik ook wel echt mijn best voor gedaan. Ik heb hierbinnen onlangs mijn diploma gehaald en via mijn ouders heb ik een baan kunnen regelen én ik kan gewoon weer thuis komen wonen. Het ziet er dus goed uit!”

Vanwege de privacy van de jongere is Karel een gefingeerde naam.