Binnen beginnen om buiten te blijven

Deze hoofdrubriek bevat 6 rubrieken:

Weblog

Collega Raghad heeft een lange weg afgelegd om te komen waar ze nu staat, als casemanager op cluster Zuid in het Justitieel Complex Zaanstad (JCZ). Vandaag vertelt ze over die lange weg, die veel collega’s niet kennen.

Al voordat wij de mooie slogan ‘Binnen beginnen om buiten te blijven’ in onze missie verwoordden, waren er mooie praktijkvoorbeelden die deze onderstreepten. Neem Jemuel Lampe, de eigenaar van Zuivere koffie, die in JC Zaanstad bij de arbeid een re-integratietraject rondom zijn koffiebranderij heeft. Wat niet veel mensen weten is dat we intern ook een succesverhaal hebben, namelijk dat van onze casemanager Raghad op cluster Zuid. Het verhaal begint in PI Nieuwersluis, waar zij gedetineerd heeft gezeten. Al tijdens haar verblijf in de PI werkte zij als cateringmedewerker in het vergadercentrum. Later, toen ze in het Penitentiair Programma (PP) zat, werkte ze via het uitzendbureau in hetzelfde vergadercentrum als leidinggevende en was daar een voorbeeld voor velen. Tijdens haar verblijf in de inrichting en naast haar werkzaamheden startte ze haar hbo-opleiding. Inmiddels heeft ze deze met succes afgerond. Raghad is met glans geslaagd voor wat het doel van re-integratie is: iemand aan het werk krijgen met een goede dagbesteding en het creëren van een zinvol bestaan. We vroegen Raghad om haar verhaal aan ons te vertellen.

Mijn verhaal

‘Omdat ik mijn verleden achter me wil laten, stap ik vandaag naar voren om mijn verhaal te vertellen. Ik ben niet trots op mijn verleden, maar wel trots op wie ik vandaag de dag ben en wat ik bereikt heb’, zegt ze.

Raghad vervolgt: ‘Op cluster Zuid word ik door collega’s kleintje of junior genoemd. Ik word 30 dit jaar, dus wat was ik 10 jaar geleden dan? Ik was net 20, jong, naïef, beïnvloedbaar, op zoek naar liefde, geborgenheid en een plek om bij te horen.

En ja, het is waar. Op mijn 20ste ben ik veroordeeld tot een gevangenisstraf voor de duur van 30 maanden waarvan 10 voorwaardelijk. Na 6 maanden Huis van Bewaring (HvB) in PI Breda, ben ik overgeplaatst naar de Beperkt Beveiligde Inrichting (BBI) in PI Nieuwersluis, waar ik een baantje kreeg in het vergadercentrum. Hier heb ik hard gewerkt en dit werd beloond. Ik heb een weg opengebroken voor andere gedetineerden, want ik mocht daar tijdens mijn verblijf in de Zeer Beperkt Beveiligde Inrichting (ZBBI) en in het PP blijven werken. Door mijn werkethiek, mijn loyaliteit naar de medewerkers, het vergadercentrum en de gasten heb ik hun vertrouwen en dat van de directie en het hoofdkantoor gekregen. Ik keek op naar het justitiepersoneel en wilde daar deel van uitmaken.

Verleden achterlaten

Terugkeren naar het leventje met verkeerde vrienden zou mijn dood betekenen. Op het moment dat mij de vrijheid is ontnomen, heb ik deze deur dichtgegooid, op slot gedraaid en de sleutel vernietigd. In Nieuwersluis heb ik gevochten om te bewijzen dat ik geen crimineel was, maar een verloren kind.

Vertrouwen

Dit is beloond met een baan als uitzendkracht in het vergadercentrum, nog voor ik in vrijheid was gesteld. Ik had iets bereikt! Een bijbaan bij justitie, want ik begon gelijktijdig aan een hbo-studie. Dit was mijn stok achter de deur om niet terug te vallen.

Gemakkelijk werd het daarmee niet. Toen ik vrij was, was ik een studente aan de hogeschool van Amsterdam met een baan bij justitie. Maar die vrijheid bleek relatief. De maatschappij, mensen die over mijn verleden horen en het verhaal erachter niet kennen, gooien 10 jaar later nog steeds de deur in mijn gezicht dicht. Ik heb geboet en ik blijf boeten voor mijn fouten, maar ik geef me niet gewonnen.

Door mijn harde werken, integriteit, loyaliteit en doorzettingsvermogen ben ik in 2015 officieel bij DJI in dienst getreden. Mijn aanstelling is mij niet in de schoot geworpen. Ik heb ervoor gevochten en dat blijf ik doen. Ik heb het vertrouwen van collega’s, leidinggevenden en directie gekregen, en dat vertrouwen zal ik nooit schaden.

Dit is Raghad

Dit is Raghad, mijn ware gezicht. Die vrolijke flapuit die met alles en iedereen lacht en praat, dat is een masker. Een masker dat ik ontwikkelde uit angst dat ik, ondanks mijn harde werken en hart voor de zaak, niet geaccepteerd word vanwege mijn verleden.

Ik heb een tweede kans gekregen. Wat heb ik er in 10 jaar tijd mee gedaan?
Ik ben een trotse moeder. Ik ben hbo-afgestudeerd en draag de titel bachelor of education. Ik ben een trotse casemanager bij DJI, die zich als ervaringsdeskundige inzet voor hetgeen waar DJI voor staat; Re-integratie in de maatschappij.’