Blijven ontwikkelen door opleidingen te volgen

Deze hoofdrubriek bevat 6 rubrieken:

Weblog

Natascha begon in 1988 als gevangenbewaarder en maakte daarna snel carrière in verschillende leidinggevende functies. Vanaf 2000 is ze officieel directeur in PI Zoetermeer, maar sinds vijf jaar leidt ze verschillende projecten. Lees hier haar verhaal.

Na de havo had ik zowel bij de politie als DJI gesolliciteerd. In beide sectoren waren mensen nodig, en ik wilde snel gaan verdienen. Ik werd aangenomen bij de politie, maar koos voor DJI. Die had geen zakgeldregeling; je kreeg meteen een salaris.

Nog weinig vrouwelijke GeWa’s

Destijds waren de vrouwen nog dun gezaaid. Onze lichting van zeventien personen telde er vier. Het was toen nog een echte mannenwereld. Voor ons waren er geen aparte voorzieningen. Die hebben we daarom zelf geregeld. Zo zorgden we ervoor dat een aantal wc’s alleen door de vrouwelijke leerlingen mocht worden gebruikt.

Maar de sfeer op de opleiding was heel goed. We hadden veel lol en vormden een hechte groep. Dat we intern waren, heeft daar zeker aan bijgedragen. En heb ik als heel nuttig ervaren. Je leerde een teamgeest creëren.

Daarbij deed ik niet onder voor de mannen. Ik vond: niet zeuren, maar aanpakken. In die tijd was de LBB – Landelijke Bijzondere Bijstandseenheid- nog een verplicht onderdeel van de opleiding, waardoor het er militair aan toe kon gaan. De vrouwen moesten binnen 16 minuten 3 kilometer hardlopen. Toen ik dat niet haalde, ben ik hard gaan trainen en redde het in 12 minuten.

Na de opleiding heb ik vier jaar als bewaarder gewerkt in PI Scheveningen. Omdat ik een vrouw van Surinaamse afkomst ben en de wieg van de meerderheid van de gedetineerden ook niet in Nederland heeft gestaan, was ik van tevoren gewaarschuwd. Ik moest er rekening mee houden dat ik weerstand zou kunnen oproepen. Dat viel uiteindelijk mee. De omgang met mannelijke collega’s was heftiger. Maar als er dingen gebeurden die me niet bevielen, zei ik er meteen wat van. Omdat ik wist wat ik wilde, kon ik me goed staande houden.

Allerlei projecten

Ik ben nieuwsgierig van aard. Dus als ik de mogelijkheid krijg andere dingen te gaan doen, grijp ik die met beide handen aan. Officieel ben ik nog steeds plaatsvervangend vestigingsdirecteur, maar sinds vijf jaar doe ik allerlei projecten. Hiervoor werd ik gevraagd omdat PI Zoetermeer op de nominatie stond te gaan sluiten, wat uiteindelijk pas 1 november is gebeurd.

Zo was ik projectleider voor de opzet van nieuwe gevangenissen in Zaanstad en Caribisch Nederland. En sinds kort werk ik aan de nieuwe visie op het gevangeniswezen bij het onderdeel arbeid. Ook was ik het afgelopen jaar actief als accountmanager bij de divisie Gevangeniswezen/Vreemdelingenbewaring op het hoofdkantoor. Ik vormde de verbindende schakel tussen de divisiedirecties en de veldorganisatie, en was eerste aanspreekpunt voor directeuren bij incidenten. Als in hun PI een spreekwoordelijke bom ontplofte, dacht ik mee over hoe we zo’n zaak zo goed mogelijk naar buiten brengen. Dat ik zelf uit het veld kom, is dan een voordeel. Daardoor heb ik vaak aan een half woord genoeg.

De juiste plek

Dat ik in de dertig jaar dat ik bij DJI werk veel kansen heb gekregen, zie ik als een voorrecht. Ambitieus ben ik nooit geweest. Maar was altijd op het juiste moment op de juiste plek. Mijn eerste managementfunctie was hoofd Bureau sociale dienstverlening in Zoetermeer begin jaren ‘90. In die tijd konden ze vanwege de nieuwbouw van vijf gevangenissen veel goede mensen gebruiken. En mijn eerste directiefunctie kreeg ik in een periode dat er misstanden waren in PI Zoetermeer. De toenmalige directeur benaderde me toen om zijn rechterhand te worden.

Tegenwoordig durf ik te zeggen: ik word gevraagd omdat ik goed ben. Iets dat vrouwen doorgaans minder snel doen dan mannen. Maar ik heb er altijd hard voor gewerkt. Ben mezelf blijven ontwikkelen door opleidingen te volgen. Daarbij heb ik wel altijd ervaren dat DJI me steunde om de dingen te doen die ik leuk vond.

Toen ik er als 21-jarige binnenkwam en mensen zag die er al dertig jaar of langer werkten, dacht ik: die zijn gek! Nu hoor ik zelf bij die groep. DJI is dan ook een ontzettend mooi en dynamisch bedrijf. Geen dag is er hetzelfde. En die machocultuur is inmiddels behoorlijk veranderd. Dat zie je ook aan de nazorg voor medewerkers die calamiteiten hebben meegemaakt. Zij krijgen nu veel meer aandacht.