Gedetineerde vertelt: Bajesmoe

Deze hoofdrubriek bevat 6 rubrieken:

Weblog

In haar werk als humanistisch geestelijk verzorger bij DJI heeft Jodie dagelijks gesprekken met gedetineerden. In deze serie vertelt zij hun verhaal. Daarmee geeft ze een inkijkje in het leven van deze mannen, voor en tijdens detentie.

"Cocaïne maakt je gevoelloos, maakt dat je overal schijt aan krijgt. Dat waar je last van hebt, voel je even niet. Ik ben 10 jaar flink verslaafd geweest en het heeft gemaakt dat ik mezelf niet was. Ik had verkeerde vrienden en dingen gedaan die ik niet had moeten doen. Ik heb mensen dingen laten doen waar ik me nu kapot voor schaam. Ik weet niet precies welke schade ik heb aangericht, maar wel dat ik emotionele schade heb aangericht en daar heb ik het moeilijk mee. Daar zal ik op de een of andere manier mee in het reine moeten zien te komen.

Mijn jeugd heeft zich in twee landen afgespeeld, want op mijn tiende verhuisde ik vanuit Zuid-Amerika met mijn moeder naar Nederland om bij mijn stiefvader te gaan wonen. Ik moest erg wennen aan de taal en het land en op mijn 14de ging ik terug. Ik leerde een meisje kennen en ze raakte zwanger. Op mijn 15de was ik al vader. Ze kwam bij mij en mijn familie wonen, omdat ze door haar moeder uit huis was gezet. Ik rookte in die tijd wiet en dreigde in de problemen te komen waardoor mijn stiefvader mij weer naar Nederland haalde. Mijn vriendin en dochter gingen mee, maar zij konden hier niet aarden. Na twee jaar gingen zij terug. Ik was in een klap mijn gezin kwijt en ik kon daar niet mee omgaan. Het verdriet en verlies was te groot. Ik ben toen cocaïne gaan gebruiken.

Ik ben bajes-moe. Ik heb veel vast gezeten en in het begin was het nog spannend. Nu zijn het vooral de sleur en regels die me tegenstaan. Ik zou nu eigenlijk in behandeling moeten zijn voor verslaving, maar door de Corona-crisis ligt alles stil. Ik zag uit naar die behandeling, want ik wil vooruit. Het probleem met afkicken is dat ik moet gaan voelen wat te pijnlijk is. Herbeleven wat ik wil vergeten. Ik wil leren omgaan met mijn gevoelige natuur, want ik voel gigantisch veel. Als iemand iets kwetsend zegt dan kan ik daar dagen last van hebben. Ik wil een ander niet kwetsen en houd dan dingen voor me, waar ik dan ook weer onder gebukt ga. Ook als ik zie dat jongens verdriet hebben, dan voel ik dat en lijd met ze mee. Ik moet daar iets mee, want ik wil mijn leven op orde krijgen zonder drugs. Eerst voor mezelf, maar ook voor mijn ouders en met name mijn stiefvader. Hem zo bedanken voor alles wat hij voor me betekent.”

Meer over Jodie

Ik was vroeger een meisje dat keurig binnen de lijntjes kleurde. Ik had niets te maken met criminele zaken, niets te maken met dat wat niet mocht. Totdat ik vier jaar geleden als Humanistisch geestelijk verzorger aan het werk ging in de gevangenis. Onwetend over de wereld verscholen achter die dikke muren ging ik ervan uit dat deze mannen gewetenloos en misschien wel uiterst gewelddadig waren. Dat ik een plek betrad waar ik voortdurend op mijn hoede moest zijn. Ik ontdekte echter een fascinerende wereld van tralies, testosteron, tatoeages, grote spierbundels en criminaliteit. Een plek waar ik me veilig voelde door de aanwezigheid van kundig personeel. Ik ontdekte langzaam niet alleen de ongeschreven regels van de bajes, maar ook wat er schuil gaat achter de pantsers die gedetineerden hadden opgetrokken om zich te wapenen tegen het leven. Ik kreeg antwoord op die cruciale vraag waarom deze mannen er voor hadden gekozen om wèl buiten de lijntjes te kleuren.

Deze serie is bedoeld om iets van deze ervaringen op te tekenen. Het is bedoeld om mannen die sowieso al ‘binnen’ zitten een stem te geven en daarmee het omgaan met ‘gedwongen quarantaine’. Deze serie is ook bedoeld om een beeld te geven van de voorgeschiedenis van een delict, van de context, maar zeker ook de keuzes die de gedetineerde heeft gemaakt en die tot zijn inbewaringstelling hebben geleid. De gedetineerden die aan het woord komen zijn allen mannen die contact hebben of hebben gehad met mij als Humanistisch geestelijk verzorger binnen de bajes, en toestemming hebben gegeven voor het optekenen van hun verhaal. Het is vooral bedoeld om een menselijk geluid te laten horen, een menselijk geluid in onzekere tijden.