Maatschappelijk werker binnen én buiten de tbs-kliniek

Deze hoofdrubriek bevat 6 rubrieken:

Weblog

"Van het allereerste begin van zijn behandeling tot het moment dat hij naar buiten gaat, bouw ik als maatschappelijk werker een intensief contact op met een tbs-patiënt.

Het mooie van mijn werk is dat ik al die tijd mee beweeg in zijn behandeltraject, al zijn ontwikkelingen gedurende die jaren nauw volg en zo snel op diverse gebieden ondersteuning en zorg kan verlenen. Er verandert veel voor hem maar ook voor zijn omgeving."

Steunfiguren

"Ik zorg hierbij voor de verbinding tussen de patiënt, zijn behandeling en degene die de patiënt tot zijn ‘steunfiguren’ rekent: zijn familie, vrienden en kennissen. Niet alleen de patiënt en zijn behandeling verandert maar ook zij bewegen hierin mee. Regelmatig geef ik voorlichting aan die steunfiguren. Dit gaat vaak over de opgelegde tbs-maatregel, de vastgestelde stoornis en de behandeling van de patiënt in onze kliniek. Dat zijn hele bijzondere momenten. Voor deze ‘steunfiguren’ heeft het natuurlijk veel impact in hun dagelijks leven dat één van hun familie- of gezinsleden wordt behandeld in een tbs-kliniek. Gelukkig zorgen deze contacten vooral voor een beter begrip bij hen en krijg ik veel waardering voor dit persoonlijke contact."

Ouderschap

"Sommige tbs-patiënten hebben het erg lastig in hun rol als ouder. Ze weten niet altijd hoe hiermee om te gaan en hebben soms geen idee hoe het met de ontwikkeling van hun kind gaat. Als maatschappelijk werker kan ik hen hierin ondersteunen en mede daarom hebben we vorig jaar, in de kliniek, een familiekamer ingericht. Een kindvriendelijke ruimte waar de patiënt zijn zoontje of dochter kan ontvangen en waar hij bijvoorbeeld samen met zijn kind een boekje kan lezen.

Je moet als maatschappelijk werker ook oog kunnen hebben voor dit soort aspecten die van invloed zijn op het behandeltraject. Daarbij zijn ook religie, cultuur, eventuele problemen binnen gezin/familie belangrijk. Omdat ik vaak netwerkverloven begeleidt (hierbij brengt de patiënt een bezoek aan zijn familie of vrienden) worden deze aspecten voor mij goed zichtbaar. Ik schroom dan ook niet om vanuit mijn ervaring (soms ongevraagd) advies te geven over de benodigde (externe) trajecten voor latere fasen binnen de tbs-behandeling en erna."

Bemiddeling

"Een beladen onderwerp waarbij ik als maatschappelijk werker regelmatig ondersteuning biedt gaat over schaamtegevoelens of verdriet die sommige patiënten hebben bij het door hun gepleegde delict. Samen met Perspectief Herstelbemiddeling en Slachtofferhulp Nederland begeleid ik patiënten bijvoorbeeld in bemiddelingstrajecten. In zo’n traject komen slachtoffer en dader met elkaar in contact. Dat kan helpen voor beide partijen in de verwerking of het herstel. Zo ga ik, als zij dat wensen, ook wel eens naar slachtoffers of nabestaanden toe om uitleg te geven over de tbs-behandeling, het werk dat we doen in de kliniek en hoe een verloftraject tot stand komt.

Voor mij, als ‘medewerker van een tbs-kliniek’ ontzettend belangrijk. Zo hoor ik ook hun verhaal en ervaar ik hun gevoelens waardoor ik niet alleen aandacht heb voor de behandeling van de patiënt maar ook voor het leed wat hen is aangedaan. De boodschap vanuit nabestaanden luidt ook vaak: ‘heb oog voor de andere kant! Voor ons zijn het ‘daders’ waar het voor jullie ‘patiënten’ zijn."

Samen optrekken

"Gelukkig trek ik, in mijn werk, ook veel samen op met collega’s. Met mijn collega Louise ben ik verantwoordelijk voor het vrijwilligerswerk in onze kliniek en werken wij met diverse instellingen samen zoals Humanitas, Gevangenenzorg Nederland maar ook andere tbs-klinieken zoals de Mesdag kliniek. Daar was ik onlangs met Louise om hierover te praten en na te denken hoe vrijwilligerswerk binnen tbs-klinieken nog meer vorm en inhoud te geven.

Ook ondersteun ik collega’s wel eens bij een crisissituatie van een patiënt. Onlangs was dit het geval bij een patiënt die werd teruggeplaatst naar onze kliniek maar van wie de hele inboedel nog in de andere instelling lag. Zelf was hij niet in staat om dit te verhuizen en hij heeft toen mijn collega Susanne gevraagd dit te doen. Samen hebben we toen een verhuisbus geregeld, zijn spullen opgehaald, een deel daarvan nog bij zijn ouders bezorgd en de rest meegenomen naar de kliniek. Zo kon hij weer beschikken over zijn eigen spullen.

Als maatschappelijk werker werk ik dus in de kliniek voor de patiënt én mijn collega’s en buiten de kliniek vooral voor de familie, vrienden en de maatschappij."