Werken in een Penitentiair Psychiatrisch Centrum

Deze hoofdrubriek bevat 6 rubrieken:

Weblog

Sinds enige tijd werk ik als Casemanager op afdelingen van het Penitentiair Psychiatrisch Centrum (PPC) in Justitieel Complex Zaanstad. Daar verblijven gedetineerden met psychiatrische problematiek.

Deze afdelingen bestaan uit een crisisdeel en een deel waar de wat meer gestabiliseerde justitiabelen zitten. Zij worden hier overigens geen justitiabelen of gedetineerden maar “patiënten” genoemd.

Re-integratieplan

Als Casemanager ben ik regievoerder over het re-integratieproces van de justitiabele. Het traject dat een justitiabele “normaal” doorloopt begint bij de training ‘Kiezen Voor Verandering’. Daar kunnen ze hun motivatie laten zien en met een Terugkeeractiviteiten plan (TrA) aan de slag gaan. Het doel: een geslaagde re-integratie in de maatschappij. Eigenlijk de basis waar de DJI slogan “Binnen beginnen om buiten te blijven” op is gefundeerd. Uiteraard zijn er in het traject nog vele zaken van invloed, die steunende of juist ontregelende factoren kunnen zijn.

Problematiek

Met de mensen in een PPC kun je vaak geen re-integratieplan zoals bij de reguliere justitiabelen uitzetten, gewoon omdat zij op dit moment een psychische staat hebben welke dat niet toelaat. Uiteraard kan de problematiek waar de reguliere justitiabele mee te maken kan hebben ook aanwezig zijn. Denk hierbij aan basisvoorwaarden als huisvesting na detentie of behandeling, schuldenproblematiek, ontbreken van ID et cetera.

Zorg staat in het PPC op de voorgrond. Als Casemanager heb ik hierdoor veel contact met de Behandel Coördinator, Psychiater, verpleegkundig specialist, Sociaal Psychiatrisch Verpleegkundige, SPV’ers, de Backoffice D&R en het team ZBIW’ers welke op de groep werken.

Waar ging het mis: criminogene factoren

Als wij de levensloop van onze doelgroep onder de loep nemen, is het in veel gevallen zo dat er in het leven van iemand heel veel goed gaat maar toch ergens iets is misgelopen waardoor hij bij ons “enige tijd mag logeren”. De kunst is om wat al jaren goed ging te behouden en vervolgens te zorgen dat waar het mis ging, of liever gezegd de oorzaken hiervan (criminogene factoren) aan te pakken.

Gezamenlijk doel

Ik zeg altijd tegen de mannen die ik in mijn caseload krijg dat wij een gezamenlijk doel hebben. Hier wordt vaak met een afkeurende blik op gereageerd en dan leg ik het uit. Jij wilt hier niet meer terug komen toch? En ik word er voor betaald om je hierbij te helpen! Tja, dan valt het kwartje soms wel.

Samenwerken

Dagelijks is er een warme overdracht en een update per patiënt. Medicatie kan dan bijvoorbeeld worden bijgesteld of er wordt besloten zelfs onder dwang medicatie te injecteren, uiteraard als het echt niet anders kan. Hier ligt overigens een hele procedure aan ten grondslag waarbij ook de directeur betrokken is. Het leuke aan deze tak van sport is het multidisciplinaire samenwerken en de nog kortere lijnen tussen de collega’s onderling.

Op een afdeling vol met “paradijsvogels” zijn de gesprekken met patiënten soms hilarisch maar de keerzijde is vaak erg sneu. Als een patiënt bijvoorbeeld in een restwaan zit en iets vertelt dat echt niet kan kloppen maar voor hem wel de waarheid is. Of denkt dat hij een vis is en in de winkel via de console visvoer heeft besteld en geleverd heeft gekregen. Je kunt hier dan best even om lachen maar het is eigenlijk heel triest.

Vroeger hadden wij in het gevangeniswezen de slogan dat geen dag het zelfde is in de gevangenis. Dat gegeven staat wat mij betreft nog fier overeind maar ik wil eraan toevoegen dat het ook zeker nooit saai is.