De LBU maakt de stap naar de samenleving kleiner

Verhalen uit de praktijk

Ze begon 4,5 jaar geleden als stagiaire op een kortverblijfafdeling binnen jeugdinrichting De Hunnerberg. Na een succesvolle stageperiode werd ze aangenomen op een langverblijfafdeling als pedagogisch medewerker. Inmiddels is Melissa doorgegroeid naar senior pedagogisch medewerker op de LBU (Laag Beveiligde Unit) binnen De Hunnerberg. “Ik ben hier als studente begonnen en ben van plan hier nog heel lang te blijven”.

Melissa
Beeld: ©DJI

Pilot

De LBU is een afdeling met een lager beveiligingsniveau en meer verantwoordelijkheden en vrijheden voor de jongeren die hier verblijven. Er verblijven zowel kort- als langverblijfjongeren. Deze afdeling bevindt zich nog in de pilotfase, dat maakt dat het een afdeling is met veel grijze gebieden. Hierdoor hebben we veel ruimte om dingen aan te geven, te veranderen en te proberen. Dat kan goed uitpakken, maar soms kom je er ook achter dat het niet werkt. Dan maken we als team de keuze om iets terug te draaien of juist helemaal anders te doen. Dat maakt het wel leuk, je hebt continu de mogelijkheid om dingen uit te proberen. Als collega’s moeten we steeds opnieuw scherp zijn om te kijken wat past bij de resocialisatie en het nabootsen van een gezinssituatie. Aan de andere kant is en blijft het wel een gesloten setting die we moeten handhaven. 

Comfortzone

Jongeren kunnen op de LBU geplaatst worden als ze aan bepaalde voorwaarden voldoen. Denk hierbij bijvoorbeeld aan een goede intrinsieke motivatie en een laag risico op onttrekking. Jongeren vanuit de kortverblijfafdeling moeten een vragenlijst invullen over hun leerdoelen en risicofactoren en gaan aan de hand daarvan in gesprek met het behandelteam. Langverblijfjongeren moeten zichzelf presenteren waarbij ze uitleggen waarom ze denken geschikt te zijn voor de LBU. Laatst hebben we een intake gehad met een jongere die op zijn huidige afdeling een stoer voorkomen had. Hij kwam heel zenuwachtig binnen maar had zijn presentatie goed voorbereid. Ondanks de spanning en zenuwen gaf hij een hele goede en creatieve presentatie. Het is mooi om te zien dat zo’n jongere helemaal uit z’n comfortzone stapt en ervoor wilt gaan. 

Vrijheden en verantwoordelijkheden

Het grootste verschil tussen de LBU en een andere afdeling is dat jongeren er echt voor moeten werken om hier geplaatst te worden. Daarnaast is de intrinsieke motivatie een stuk groter. Er wordt veel meer én beter samengewerkt in plaats van dat de strijd met de groepsleiding wordt aangegaan. Er zijn voorafgaand aan de plaatsing bepaalde behandeldoelen gesteld en daar zijn ze ook gemotiveerd mee bezig. Ze weten dat ze hier iets te verliezen hebben en teruggeplaatst kunnen worden. 

Als ze kunnen bewijzen dat ze ook daadwerkelijk met de verantwoordelijkheden op de LBU om kunnen gaan, dan kunnen ze bepaalde vrijheden en extra’s verdienen. Denk bijvoorbeeld aan bezoek op de groep om samen te koken, het gebruik van Wifi, hun mobiele telefoon en/of laptop en vaker op verlof. Binnen de jeugdinrichtingen is er een richtlijn van sancties die wij hierbinnen anders invullen. Wij gaan hier meer het gesprek aan. Natuurlijk is daar ook een grens en wordt er wanneer nodig er ook andere consequenties aan het gedrag verbonden.

Coachingsrol

Als senior pedagogisch medewerker (SPM’er) ben je net als een pedagogisch medewerker druk bezig met de dagelijkse structuur; van wekken, ontbijten, naar onderwijs brengen, gezamenlijke recreatiemomenten, verlofbegeleiding, mentorgesprekken, oudergesprekken tot aan helpen met solliciteren en het zoeken naar een woning voor als ze vrijkomen. We bieden echt maatwerk aan de jongeren. Het is leuk om dan de progressie en ontwikkeling bij de jongeren te zien. Als SPM’er heb je de extra taken om collega’s te coachen en IV-diensten te draaien. Hierbij ben je buiten kantoortijd inrichtingsverantwoordelijke en betrokken bij eventuele incidenten en zoek je oplossingen voor problemen die zich voordoen. Dat is super leuk want in ons team is iedereen heel gedreven en gemotiveerd. Iedereen laat zich makkelijk coachen en dat maakt dat wij een sterk team zijn. De IV-diensten zijn voor mij perfect voor de afwisseling in het werkveld. Ik weet van te voren nooit hoe een dienst gaat lopen, waardoor ik continu nieuwe dingen blijf leren en mezelf kan blijven ontwikkelen. 

Melissa
Beeld: ©DJI

Meisjes

Ik vind het werken op de LBU en binnen de jeugdinrichting zo leuk dat ik mezelf wel tot aan mijn pensioen hier zie werken. Ondanks dat er ook hier sprake is van verloop, heb ik het echt ontzettend naar m’n zin. Dat komt door de fijne samenwerking met mijn collega’s, het werken met de jongeren is uitdagend en er zijn volop doorgroeimogelijkheden. Onlangs hebben we ook groen licht gekregen voor de plaatsing van meisjes op de afdeling, dus ik ben erg benieuwd hoe die nieuwe fase gaat verlopen.

Resocialisatie

Ik merk soms dat de overstap van binnen naar buiten (te) groot is. Vooral wanneer het ontbreekt aan begeleiding in de resocialisatie. Jongeren vallen snel terug in oud gedrag en komen daardoor ook sneller terug bij ons. Er is hier veel individuele begeleiding en veel aandacht voor resocialisatie. Zo zijn we druk bezig met ondersteunen in het zoeken naar werk, woonruimte en omgaan met vrijheden en tegenslagen bij bijvoorbeeld sollicitaties. De LBU helpt om die stap naar de maatschappij wat kleiner te maken.

Meer verhalen uit de praktijk