“In het gangpad van de winkel zie ik een ex-patiënt voor wie ik in de gevangenis heb gezorgd. Hij steekt zijn hand naar me uit.”

Verhalen uit de praktijk

Het is vrijdag en zoals bijna elke vrijdag is dat mijn vrije dag. Na het ontbijt besluiten mijn vrouw en ik dat we even langs de Action moeten. Geen idee waarvoor, want we gaan altijd weg met spullen waarvan we niet wisten dat we ze nodig hadden. Als ik het tweede pad uitloop wordt er naar mij geroepen: “Hey Rik, hoe is het?” Ik draai me om en zie een grote brede kerel staan. Ik moet even goed kijken maar dan zie ik het. “Hey De Costa, hoe is het met je?” Ik noem hem bij zijn achternaam, omdat ik zijn voornaam eerlijk gezegd niet meer weet.

Beeld: ©DJI / DJI

We geven elkaar een hand. “Ja gaat goed, leuk je te zien man”, zegt hij vriendelijk. Als we wat woorden hebben uitgewisseld, en ik samen met mijn vrouw verder de winkel in loop, vraagt ze wie de man was met wie ik net stond te praten. “Dat is een ex-patiënt voor wie ik in de gevangenis heb gezorgd”, is mijn antwoord. Even is het stil en kijkt mijn vrouw mij aan. Ze zegt: “Serieus? Oke…… dat is zeker wel gek?”

Het voelt inderdaad een beetje gek en ongemakkelijk. Ik ben in de ruim 5 jaar dat ik werkzaam ben in de PI Haaglanden nog niet eerder een ex-patiënt tegengekomen.  Een aantal collega’s wel. Die geven aan dat het altijd een beetje gek voelt. Soms komt er een “Hoi”, en soms negeert iemand je en zoekt geen contact.

Meneer de Costa doet dat wel, want als ik het derde pad in kom lopen zie ik hem staan bij één van de schappen. Opnieuw raken we in contact. Hij vertelt mij hoe het nu gaat met hem. Hij vertelt me dat hij nu 1,5 jaar vrij is en zijn leven weer heeft opgepakt. Ik vraag hem hoe het met zijn arm is. Na een operatie kwam hij in het JCvSZ revalideren en heeft weken bij ons gelegen. Als een patiënt langere tijd binnen het JCvSZ verblijft bouw je toch iets van een band op en leer je elkaar tot op een bepaalde hoogte kennen.

Hij denkt nog wel eens terug aan die tijd in de gevangenis zegt hij mij op een iets zachtere toon. Logisch dat hij niet wil dat andere mensen hem horen. Hij heeft nu een nieuwe baan en is verhuisd naar een andere stad. “Het is hier lekker rustig”, zegt hij mij met een glimlach.

Dan komen zijn kinderen de hoek om rennen en vragen aan hem of ze het snoep mogen kopen dat ze in hun handen hebben. “Tuurlijk”, zegt ‘ie. Terwijl ze weer een ander pad in duiken zegt Da Costa tegen mij: “Ze krijgen alles van mij, heb ik een tijdje niet kunnen doen.” Uiteindelijk wordt het een ontspannen gesprek, zeggen we elkaar gedag en gaan we verder met winkelen. Ik loop de Action uit met een tas vol spul waarvan ik niet eens door had dat ik ze in mijn handen gehad heb.

Volg Bajesbroeder Rik voor meer verhalen en een inkijkje in het werken in het JCvSZ: https://www.instagram.com/bajesbroederrik/

Gezondheidszorg bij DJI: https://www.werkenbijdji.nl/jouw-specialisme/zorg-welzijn-behandeling/gezondheidszorg-zorg

Werken bij DJI: https://www.werkenbijdji.nl/

Reactie toevoegen

U kunt hier een reactie plaatsen. Ongepaste reacties worden niet geplaatst. Uw reactie mag maximaal 2000 karakters tellen.

* verplichte velden

Uw reactie mag maximaal 2000 karakters lang zijn.

Reacties

Er zijn nu geen reacties gepubliceerd.